Α ρε Ελλαδάρα, πότε θα πατήσεις στα πόδια σου?
Κοιτάζοντας τα νέα σήμερα, η εικόνα δεν είναι και η καλύτερη. Ναι είναι μονόπλευρη, αλλά τα γεγονότα δεν λένε ψέματα.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, μια απο τις μεγαλύτερες πηγές εσόδων του Ελληνικού κράτους ειναι ο τουρισμός. Όμως με τις Ευρωπαϊκές χώρες σε ύφεση από την αρχή του έτους, είναι σχετικά αναμενόμενη η κάμψη του Τουρισμού - κατά 8,6% όπως σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα. Το αντίκτυπο αυτής της πραγματικότητας θα φανεί τον χειμώνα, με πιθανώς περαιτέρω ελάττωσης του ρυθμού ανάπτυξης της χώρας, με ότι συνέπειες έχει αυτό στην ανεργία και οικονομία.
Συνεχίζεται η μείωση της τουριστικής κίνησης
Η δεύτερη βόμβα της οικονομίας, η καλύτερα της παραοικονομίας, οι μεταχρονολογημένες επιταγές. Ελαττωμένη κίνηση στα καταστήματα (οι Έλληνες αρχίζουν επιτέλους να αποταμιεύουν!) σημαίνει και λιγότερος τζίρος, αλλά ταυτόχρονα λιγότερο ή και καθόλου κέρδος και ταυτόχρονη πιθανή αύξηση της ανεργίας, που οδηγεί σε περαιτέρω μείωση της κατανάλωσης. Και αναρωτιέσαι μια οικονομία που στηρίζετε σε δάνεια και ψευτο-δάνεια (επιταγές) πότε θα καταρρεύσει? Προσωπικά αυτό είναι το μεγαλύτερο ρίσκο της οικονομίας αυτήν την περίοδο, θυμίζοντας αρκετά τα toxic loans των Αμερικάνικων τραπεζών.
Τα 2 δισ. ευρώ «έπιασαν» οι ακάλυπτες επιταγές
ΥΠΟΙΟ: Ανάγκη επίσπευσης των διαρθρωτικών αλλαγών
Και πώς θα συγκρατίσουμε το έλλειμα? Φορολογία αντί για αναπτυξη...
Στα 11,6 δισ. το εμπορικό έλλειμμα
Και σαν να μην εφτανε η φορολογία, αυξηση και της βενζίνης...
Καύσιμα: Σκαρφαλώνει η αμόλυβδη
Ναι είμαι αρκετά απαισιόδοξος για την Ελλαδαρα μας. Έχοντας ζήσει την κρίση στην Αγγλία 8 μήνες πριν, βλέποντας τα αποτελέσματα σε χαμένες δουλείες (2.5 εκατομμύρια άνεργοι!), κατάρρευση επιτοκίων και κρατικοποιήσεις τραπεζών βλέπω την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Πότε η ανάκαμψη? Ας βγουν πρώτα από την ύφεση όλοι οι άλλοι και μετά εμείς, τουλάχιστον 1 χρόνο μετά, όπως άλλωστε καθυστερήσαμε να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Το θέμα ειναι τι ελλαστικότητα έχει η οικονομία μας...
Τουλάχιστον, ας ελπίσουμε η όποια κυβέρνηση να πάρει τα απαραίτητα θαρραλέα μέτρα που τόσο καιρό ζητά η χώρα μας για να αναπτυχθεί επιτέλους και σε άλλους τομείς πλέον του sea sun sex τουρισμού. Γιατί να κόψουμε την φοροδιαφυγή αποκλείεται!
Summer 2009…
Its been a long time since my last post - feels like a whole life time of events have happened over the past few months. Where to start from?
Two years of living in Clapham have come to an end. Dimitris - my flat mate and good friend - has taken the leap and decided to move back to Greece, starting with the military service and moving on to finding a job and settling down. So May found me flat hunting, ending up in St. Johns Wood, a green, quiet and quite posh area of Northern London. Flat is good, slightly cheaper than Clapham, roomier but a bit more moody - the dark chocolate interior doesn't really reflect the limited london sunlight as it comes in from the windows. But you gotta love the mirrors in the bedroom and Regents park is a stone throw's away where I'm starting to become a regular!
Πρώτη μερα στην Ελλάδα
Και είπα να βάλω Σταρ:
Ολοι μπουκοτάζ στον καφε αυριο! Τα 5 ευρώ ειναι πολλά (πως να μην είναι αοφύ ο Ελληνάρας κάθετε 4 ώρες για εναν καφε
)
Τρέχοντας στο γυμναστήριο να προλάβουμε το καλοκαίρι (μπα πολύ αργά κούκλα μου!)
Ο καιρός με την Πετρούλα Κωστίδου (λίνκ Αυτό είχε ενδιαφέρον!
Α ρε αθάνατη Ελλαδάρα!
A bit bitchy today..
Typical English conversation:
- How are you?
- Not too bad...
Why not say "I'm fine, thank you?" What's the deal with the "not too bad"? Are you really that bad every day?
Anyone care to explain..?
A dream come true…
It’s another Friday morning, doing the usual commute from Clapham Junction to Reading. Normally I’m quite bored, tired from the exhausting week, waiting for the day to pass by and the weekend to begin.
But not today... Today is a very different and special day. It’s the day were all my efforts over the past two years in Accenture, the 6 years of IT and Management studies, the two years working as a programmer are judged and start paying dividends.
Today the promotion decisions are communicated. It’s the much-anticipated Tell Day.
And so the phone rings; it is my career counsellor. After a few minutes of causal conversation, that seemed to last forever, its time to know. Drum roll… And YES, Mr Giannakas made it to Consultant!
I know, it might not seem much to someone outside management consulting, but this milestone is like adulthood. An analyst must prove that he has grown up, that he can competently handle a client relationship, that he can empower a team to perform at its most, set-up the support structure around new joiners, manage not only his but the team’s workload and distil confidence to the management that even though we might be facing difficulties, there is a plan in place that will help us overcome them and successfully reach our targets.
But as a famous Greek poet said it’s all about the journey and not the destination. And it’s been a long and definitely fulfilling journey!
Now looking forward to the road that lies ahead!
A year in review…2008
As 2008 reaches to a conclusion, it is time for reflection. How was 2008? How did it compare to 2007? What were the highlights? What would you do differently? Where to start from...
2008 started strongly in Athens, in Asimaki's "change of year" house party... We Greeks say that the way the year starts will be the theme for the entire year... The seven days in Greece went past really fast and before I realised, I was back in little old London, having made my new year's resolutions and decisions. What where they? Firstly, start this little blog so I jot down my memories and express myself. How did that go? Not bad.. It has actually worked, even though I didn't have enough time to write as much as I would like...
Sometimes, you need to stop and smell the flowers…
Its been some time since my last post. Lots of things have happened since then, urging me to put this little post together. So you will ask, what's up with the funny title? Well.. If you look at my last post, you'd see that my current project situation had been particularly challenging, time and energy wise. A lot of overtime and travelling was required and a lot of issues had come up with my client (for some peculiar reason..). And for some weird reason I was enjoying it. The adrenalin rush every morning woke me up and the multiple coffees kept me going throughout the day. My dark circles started to reappear, I started feeling exhausted, my body was complaining.
Προσωπικό σημείωμα:
Να θυμηθώ πoτέ μα ποτέ μα ποτέ μα ποτέ μα ποτέ μα ποτέ μα ποτέ μα ποτέ μα ΠΟΤΕ να μην ξαναζητήσω ρόλο σε design phase. Ποτέ μα ποτέ ξανά...
Τρίτη: 15 ώρες
Τετάρτη: 15 ώρες
Πέμπτη: 18 ώρες
Παρασκευή: 7.5 ώρες + τρένο...
Δευτέρα: 15 ώρες
Τρίτη: 16 ώρες...
Έλεος πια! Η εργάσιμη μέρα έχει 7.5 ωρίτσες! Όχι 15!! ΈΛΕΟΣ! Η μήπως να εξερευνίσω την πιθανότητα για bar στην παραλιακή...; Χμχμχμ...
Δύο τραγούδια με πολλές αναμνήσεις…
Μπλέ - Τον ίδιο τον Θεό:
Πάνω σου η γη ξυπνάει
ήλιος μπαίνει από παντού
κάθομαι και σε κοιτάζω
μη με φοβάσαι
Είσαι ακόμα από τον ύπνο
τ΄όνειρο έχει εξατμιστεί
Μάρτιο θυμίζεις πώς να σε προβλέψω
Reflections…
Έστω το εξής υποθετικό (πάντα..) σενάριο... Έχεις μία ζωή που σε ικανοποιεί πλήρως, διασκεδάζεις, ευχαριστιέσαι την δουλειά σου, περνάς καλά. Πάντα όμως ξέρεις ότι αργά η γρήγορα θα χρειαστεί να τα αφήσεις πίσω για να κλείσεις ανοιχτές υποχρεώσεις με την μητέρα πατρίδα (τρομάρα της..). Και ξαφνικά σκάει βόμβα στην ηρεμία. Σου παρουσιάζετε μια ευκαιρία για αλλαγή, ολοκληρωτική. Τι; Τα αφήνεις όλα, εκπληρώνεις τις υποχρεώσεις σου και σε πληρώνουν αρκετά χρήματα για να τους κάνεις και την χάρη...