Reflections…
Έστω το εξής υποθετικό (πάντα..) σενάριο... Έχεις μία ζωή που σε ικανοποιεί πλήρως, διασκεδάζεις, ευχαριστιέσαι την δουλειά σου, περνάς καλά. Πάντα όμως ξέρεις ότι αργά η γρήγορα θα χρειαστεί να τα αφήσεις πίσω για να κλείσεις ανοιχτές υποχρεώσεις με την μητέρα πατρίδα (τρομάρα της..). Και ξαφνικά σκάει βόμβα στην ηρεμία. Σου παρουσιάζετε μια ευκαιρία για αλλαγή, ολοκληρωτική. Τι; Τα αφήνεις όλα, εκπληρώνεις τις υποχρεώσεις σου και σε πληρώνουν αρκετά χρήματα για να τους κάνεις και την χάρη...
Αλλά ως σενάριο ταινίας, τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά. Υπάρχουν συναισθηματικοί δεσμοί που σε κρατάνε πίσω. Φίλοι, γνωστοί και μια (ή δύο, ή τρεις χιχι ) ιδιαίτερη κοπελιά. Υπάρχει η αδράνεια της καθημερινότητας, που την έχεις μάθει, νιώθεις άνετα και διστάζεις να την αλλάξεις.
Κάποιοι θα πούν είναι απλά μαθηματικά. Ναι, είναι. Σε πληρώνουν τόσα ώστε να κάθεσαι για 6 μήνες Λονδίνο. Ή ενάμιση χρόνο Ελλάδα (τουλάχιστον). Να μην κάνεις τίποτα, να αράζεις... Αλλά θα περνάς καλά; Όπως πολύ καλά ξέρουμε, η ευτυχία δεν εξαγοράζεται και όσα και να σου δώσουν δεν αξίζουν αν μετά μετανιώσεις που τα παράτησες.
Θυμάμαι πριν από 3 χρόνια πέρασα την ίδια αλλαγή. Δραστική και ολοκληρωτική. Κατά βάθος ήξερα ότι αν έφευγα από Ελλάδα για Αγγλία ότι δεν θα γύριζα σύντομα. Παρόλαυτά, είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δεν είναι έτσι. Ότι πάω για το Μάστερ, θα γυρίσω πίσω στην τότε κοπελιά μου, θα συνεχίσω την ζωή μου όπως ακριβώς την άφησα. Πόσο έξω έπεσα... Όχι μόνο η σχέση μου με την κοπελιά δεν κράτησε πάνω από 2 βδομάδες, αλλά έχουν περάσει 3 χρόνια και είμαι ακόμα εδώ. Κοινώς προχωρήσαμε, προσαρμοστήκαμε... Όπως και τώρα μπορεί υποσυνείδητα να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι Αγγλία είναι χιλιάδες φορές καλύτερα από Ελλάδα, ότι θα το μετανιώσω πικρά αν τα παρατήσω.
Κοιτώντας το θέμα λογικά, είναι η ιδανικότερη στιγμή για επιστροφή. Η αγγλική οικονομία πάει σκατά, οι δουλειές έχουν στερέψει, φτάνουμε τα 26 σιγά σιγά και έχουν απομείνει μόλις 2 χρόνια για στρατό, ο καιρός αρχίζει και μου την σπάει, μου λείπει το αυτοκίνητό μου 
.. Γυρίζεις πίσω, κάνεις το φανταρικό, περνάει η κρίση στην οικονομία, αράζεις και λίγο, σε πληρώνουν και από πάνω. Ε τι άλλο θές! Από την άλλη, φοβάσαι ότι θα χάσεις αυτά που δεν έχεις ζήσει ακόμα εδώ. Και φυσικά δεν μπορείς να γνωρίζεις τι είναι αυτό παρα μόνο να φανταστείς. Και η φαντασία παίζει άσχημα παιχνίδια...
Οπότε τι; Ακολουθείς το ποτάμι και όπου σε βγάλει; Η προσπαθείς να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου, να την εξιλογικεύσεις και να πάρεις απόφαση; Προσωπικά, έχω μάθει να ακολουθώ περισσότερο την καρδιά παρά το μυαλό. Και η καρδιά μου είναι ακόμα εδώ.
Η τουλάχιστον προς το παρών... Έχουμε άλλες 2 βδομάδες να αλλάξουμε γνώμη ...
October 31st, 2008 - 06:45
Είπες να το γυρίσεις σε ελληνικά αλλά ο τίτλος είναι στα αγγλικά, οπότε το σχόλιο μου θα είναι κι αυτό στα αγγλικά…
Home is where the heart is
October 31st, 2008 - 06:58
Akrivws ayto…
November 4th, 2008 - 19:55
Και η μέρα εφτασε… Και η αποφαση τελική
περνάμε πολύ καλά για να φύγουμε, οπότε και συνεχίζουμε την παραμονή στο Λονδίνο! (και φυσικα να σπέρνουμε τον πανικό κάθε Σαβατοκύριακο!)